स्कुलपछिको दिवा सेवामा आएका बालबालिकासँग उब्जाइएको खेत

संस्थाले खेत भाडामा लिने सम्बन्ध

किताकागायाको मिन्ना नो उएनमा व्यक्तिगत रूपमा मात्र होइन, संस्थाले पनि खण्ड प्रयोग गर्न सक्छन्। सन् 2013 देखि प्रयोग गर्दै आउनुभएको छ किताकागायामा आधार भएको स्कुलपछिको दिवा सेवा “टो-राइज मिट” ले। विकासात्मक अशक्तता भएका बालबालिकाको दिवा सेवामा बालबालिकाले तरकारी उब्जाउँछन्, र महिनामा एकपटक भर्खरै टिपेको तरकारीले सबै मिलेर दिउँसोको खाना बनाएर खान्छन्।

सन् 2013 को अगस्टमा दोस्रो खेतलाई ठूलो जोत्ने मेसिनले जोत्ने कार्यशालाको दिन “टो-राइज मिट” का सदस्यहरू पनि नयाँ सदस्यका रूपमा सहभागी हुनुभयो। उमेर र बसोबासको ठाउँ फरक फरक सहभागीहरूसँग भेट हुने दिन थियो।

हिउँमा मनाइएको फसल भोज

सन् 2014 को फेब्रुअरीमा गर्मीदेखि उब्जाउँदै आएको जाडोका तरकारीको फसल भोज गर्‍यौं। बीउ छर्दा गर्मी र कठिन भएकाले साँच्चै तरकारी उम्रन्छ कि भनेर आधा विश्वास र आधा शंका गरेका बालबालिका थिए। अघिल्लो रातिदेखि परेको ठूलो हिउँले खेत सेतो भएको थियो, तर बालबालिका झन् उत्साहित भए। हिउँ हटाउँदै मूला, सलगम, प्याज, पालुङ्गो र आलु टिपेर सबैले मिलेर पकाए।

मेमा, मार्चमा छरेर हुर्काएको केराउले “चार रङको डन्बुरी” बनाइयो। गेडागुडी मन नपराउने बालबालिकाका लागि कर्मचारी र विद्यार्थीहरूले अघिल्लो दिनदेखि विशेष सस तयार गरिदिए। खेतमा केराउ हटाएर शरद ऋतुको भुटेको सखरखण्डका लागि सखरखण्डका लहरा रोपियो।

समुदायभित्र हुर्कने भन्ने सहयोग

सन् 2013 को क्रिसमसमा बालबालिकाको कुकिङ कक्षासँग मिलेर स्थानीय मानिसहरूलाई स्वागत गर्ने कार्यक्रम पनि बनाइयो। दिवा सेवाका बालबालिकाले खेतमार्फत सहरका मानिस र समान उमेरका बालबालिकासँग भेटघाट गर्दै गए। कल्याणको ठाउँ संस्थाभित्र मात्र सीमित नभई समुदायभित्र फैलिँदै गएको हामीले देख्यौं।

खेतमा हतार नगरी पर्खनुपर्ने समय हुन्छ। आफ्नै गतिमा सहभागी हुन सकिन्छ, र नतिजा आँखाले देख्न सकिन्छ। कल्याण र खेतको सहकार्यमा खेतको यही स्वभावले काम गरेको मलाई लाग्छ।