การพัฒนาเมืองที่เกิดจากการพูดคุยกับผู้คนที่มาเยี่ยมชมแปลงผัก

จากมหาวิทยาลัยและเมืองอื่น สู่คิตะคางายะ

ในปี 2014 ผู้มาศึกษาดูงานเดินทางมาที่มินนะโนะอุเอ็น คิตะคางายะ ต่อเนื่อง เดือนเมษายนคือชาวมหาวิทยาลัยเกียวโตเซกะ เป็นส่วนหนึ่งของวิชาปฏิบัติที่ไปดูหน้างานพัฒนาเมือง เป็นกลุ่มนักศึกษาปริญญาโทเป็นหลัก 14 คน และมีนักศึกษาต่างชาติมาก เดือนมิถุนายนคือนักศึกษาปี 2 ของกลุ่มสัมมนามหาวิทยาลัยเซ็ตสึที่ศึกษาเศรษฐกิจท้องถิ่น เดือนสิงหาคมคือผู้ร่วม “นาเดะแล็บ” จากเมืองนากาคูเตะ จังหวัดไอจิ ซึ่งประชาชนและเจ้าหน้าที่เมืองร่วมกันคิดเรื่องปัญหาของเมือง

สถานที่ที่นำชมคือฟาร์มที่ 1 และที่ 2 และฐานที่มีครัวกับห้องรับแขก ทุกคนประหลาดใจกับแปลงผักที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันหลังเดินผ่านตรอกในย่านเมืองเก่า

สิ่งที่อยากบอกคือเรื่อง “กลไก”

สิ่งที่ผมอยากพูดมากที่สุดในการศึกษาดูงาน คือกลไกการบริหาร มากกว่าวิธีปลูกผัก สมาชิกที่เข้าร่วมร่วมมือกันอย่างไร ตรงนั้นคือความต่างใหญ่จากสวนผักชุมชนทั่วไป นักศึกษามหาวิทยาลัยเซ็ตสึก็สนใจจุดนั้นเช่นกัน กับชาวนากาคูเตะ เราแลกเปลี่ยนความเห็นในหัวข้อร่วมที่ว่ารัฐกับประชาชนสร้างเมืองด้วยกัน มื้อกลางวันเรานั่งล้อมวงกินอาหารที่ใช้ผักฤดูร้อนและสมุนไพรจากแปลงอย่างเต็มที่

เมื่อมีแปลงผัก คำอธิบายก็เป็นรูปธรรมขึ้น พูดได้ว่า “ตรงนี้ถอนหญ้า ตรงนี้กินข้าว” โดยชี้ไปยังสถานที่จริงได้ ผมรู้สึกว่าจุดแข็งของฟาร์มคือทำให้ผู้ชมเห็นสัมผัสของชุมชน ซึ่งสื่อด้วยคำพูดอย่างเดียวยาก ด้วยของจริง

วางการศึกษาดูงานให้เป็นการรับรองอย่างเป็นทางการ

ต่อมาในปี 2017 เรารวบรวมเนื้อหาการนำชม การบรรยาย และค่าใช้จ่ายสำหรับกลุ่มที่ต้องการศึกษาดูงาน และจัดรูปแบบการรับรองอย่างเป็นทางการ เป็นเนื้อหาที่เล่าอย่างตรงไปตรงมา ตั้งแต่กลไกการบริหาร กิจกรรมประจำวัน ไปจนถึงปัญหาที่เรากำลังเผชิญอยู่

ไม่เพียงคิตะคางายะ เราอยากให้การดำเนินงานเช่นนี้แผ่ขยายไปทั่วประเทศ การรับศึกษาดูงานคือหนึ่งในวิธีที่ทำให้ความตั้งใจนั้นเป็นรูปธรรม ผมคิดว่าแปลงผักไม่เพียงเป็นที่ปลูกและกิน แต่ยังเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนที่ท้องถิ่นเรียนรู้จากกันและกันได้ด้วย