Mula sa mga unibersidad at ibang bayan, patungong Kitakagaya
Noong 2014, sunud-sunod na dumalaw para sa obserbasyon ang mga tao sa Minna no Uen sa Kitakagaya. Noong Abril, ang mga mula sa Kyoto Seika University. Bahagi ito ng practicum na pag-ikot sa mga lugar ng pagbuo ng lungsod, at 14 na katao ang grupo, karamihan ay mga graduate student at maraming international student. Noong Hunyo, ang mga second-year na estudyante ng seminar ng Setsunan University na nag-aaral ng lokal na ekonomiya, at noong Agosto, ang mga taga-“Nade Lab” mula sa Nagakute, Aichi Prefecture, kung saan sama-samang pinag-iisipan ng mga mamamayan at kawani ng lungsod ang mga suliranin ng bayan.
Inihatid namin sila sa una at ikalawang taniman, at sa base na may kusina at salon. Nagulat ang lahat sa bukid na bigla na lang lumilitaw pagkatapos dumaan sa eskinita ng downtown area.
Ang gusto naming iparating ay ang “sistema”
Ang pinakagusto kong pag-usapan sa pagbisita ay hindi ang paraan ng pagpapalago ng gulay kundi ang sistema ng pagpapatakbo. Paano nagtutulungan ang mga kalahok na miyembro? Doon ang malaking pagkakaiba nito sa karaniwang community garden. Ito rin mismo ang pinagkainteresan ng mga taga-Setsunan University. Sa mga taga-Nagakute naman, nagpalitan kami ng opinyon tungkol sa magkatulad na tema: sama-samang paggawa ng lungsod ng pamahalaan at mamamayan. Sa tanghali, nagsalo kami ng tanghalian na puno ng mga gulay at halamang-gamot ng tag-init mula sa bukid.
Kapag may bukid, nagiging konkreto ang paliwanag. Maituturo mo ang lugar: “Dito kami bumubunot ng damo, at dito kami kumakain.” Naramdaman kong lakas ng taniman na maipakita sa aktuwal na bagay ang pakiramdam ng komunidad na mahirap iparating sa salita lamang.
Gawing pormal ang pagtanggap sa mga bisita
Pagkatapos, noong 2017, inilatag namin ang pormal na paraan ng pagtanggap: pinagsama namin ang nilalaman at bayad ng paggabay at lektura para sa mga organisasyong nais mag-obserba. Tapat naming ibinabahagi ang sistema ng pagpapatakbo, ang pang-araw-araw na gawain, at maging ang mga suliraning kinakaharap namin ngayon.
Hindi lamang sa Kitakagaya, kundi sana'y kumalat sa buong bansa ang ganitong mga gawain. Ang pagtanggap ng mga bisita ay isa sa mga paraan para bigyang-hugis ang hangaring iyon. Sa tingin ko, ang bukid ay lugar ng pagpapalaki at pagkain, at kasabay nito, lugar din ng palitan kung saan nagkakatuto ang mga komunidad sa isa’t isa.