Unang pagpasok sa bukid ng mag-ama o mag-ina: tatlong buwang limitadong kursong pang-karanasan sa gulay

Sagot sa “Nag-aalala akong hindi ako makapagpatuloy”

Unang beses kong magsaka. Nag-aalala akong hindi ko ito mapapanatili. Gusto ko sanang subukan pero wala akong pagkakataon. Madalas kaming makatanggap ng ganitong tinig sa taniman. Kaya mula Hulyo hanggang Setyembre 2017, sa loob ng tatlong buwan lamang, sinimulan namin ang “Summer Vegetable Experience Course”. Sa dalawang plot (12 square meters), kasama ang bahaging inihanda nang palaguin ng staff, maaaring maranasan ng mga kalahok ang pagtatanim at pag-ani ng gulay nang may suporta.

Gamit ang maliliit na guwantes at pala ng bata

Walong katao ang sumali, kasama ang mga bata. Sa araw ng unang pagpasok ng mga bata sa bukid, habang binabantayan ng kanilang mga ina, nagsimula silang magtrabaho gamit ang maliliit na guwantes at pala para sa bata. Pinalambot nila ang lupa, hinaluan ng pataba, at naghasik ng komatsuna, radish, at Swiss chard. Sinikap nilang gamitin ang malaking pandilig, habang inaalala ang pagkakaiba ng pagdidilig sa bawat pananim: “Kaunti lang sa kamatis,” “Marami sa talong.” Sa huli, sama-sama naming inani at pinaghati-hatian ang talong, cherry tomato, pipino, at basil na pinalaki nang una. Ang mga bata na rin ang nagligpit pagkatapos.

Mula Setyembre, sinimulan din namin ang “Autumn Vegetable Experience Course”. Ang sumali ay mga batang hindi pa nag-aaral at ang kanilang mga ina. Itinanim ang mga punla ng orange napa cabbage at purple cabbage, at pinalaki mula sa binhi ang labanos, singkamas, at karot. Ang sikreto ay ayusin ang lupa na parang marahang hinahaplos, para hindi ito tumigas. Mahirap hawakan ang maliliit na binhi, kaya itinanim namin ang mga ito na tinutulungan ng kanilang mga ina.

Oras ng pamilya sa ibabaw ng bukid

Sa bayang puno ng aspalto, bihira ang pagkakataong magsuot ng bota at humawak ng pala. Kakaunti rin ang lugar kung saan makapagpapahinga ang pamilya nang hindi iniisip ang oras. Ang kursong pang-karanasan ay pagtatangkang lumikha ng ganitong oras para sa magulang at anak sa ibabaw ng bukid.

Para sa mga bata, ito ang unang karanasan ng pag-ani gamit ang sariling kamay ng gulay na pinalaki nila. Para sa mga matatanda, ito ang pasukan para subukan ang buhay na may bukid. Sa tingin ko, ang oras ng magkasamang paghawak ng lupa ng magulang at anak ay maliit na kayamanan sa pagpapalaki ng anak.