सहरको बीचमा पहाडको जीवन ग्रहण गर्ने समय

“जनावर काट्ने” भन्ने प्रयास

ओसाका सहरको बीचमा मृग काट्ने। यस्तो अवसर सजिलै आउँदैन। किताकागायाको मिन्ना नो उएनले हरेक वर्षको कार्यक्रमका रूपमा “जनावर काट्ने” गर्दै आएको छ। मृगको जीवनमार्फत सहर र पहाडको सम्बन्ध महसुस गर्ने र सोच्ने यसको उद्देश्य हो।

सन् 2020 को फेब्रुअरीमा चौथो पटक भयो। यस पटक विश्वविद्यालयका अनुसन्धानकर्ता, मिए प्रान्तका शिकारी र सेतो भित्री समुद्रमा जिबिएमा काम गर्ने व्यक्तिलाई अतिथिका रूपमा बोलाएर मृग काट्ने, सैद्धान्तिक कक्षा, पासो देखाउने, टक सेसन र जिबिए कुकिङ कक्षा बिहानदेखि साँझसम्म दौडिँदै बित्यो। पटक पटक गर्दै जाँदा सहभागीहरूको उत्साह बढ्दै गएको महसुस हुन्छ।

घरको भोजन टेबलमा जिबिए

कुकिङ कक्षा सञ्चालन गर्नुहुने ओसाका सहरमा जिबिए मासुको पसल चलाउने “यामानिकु डेली” हुनुहुन्छ। सन् 2017 को सेप्टेम्बरमा पकाउने तरिका विस्तारमा सिकाउने कुकिङ कक्षाको पहिलो सत्र भयो। त्यस दिनको सामग्री त्यही वसन्तमा जन्मेको जङ्गली सुँगुरको बच्चा थियो। मासु सम्हाल्दा ध्यान दिनुपर्ने कुरा र नसा झिक्ने तरिका देखाउँदै सिकाउनुभयो।

सन् 2019 को अक्टोबरको कक्षामा रेस्टुरेन्ट चलाउने, शिकार वा खेतीसँग सम्बन्धित, गृहिणी र बालबालिकासम्म विभिन्न मानिस सहभागी भए। जिबिएबारे “गन्ध आउँछ” “कडा हुन्छ” भन्ने धारणा छ, तर त्यसको धेरैजसो कारण प्रशोधन, वितरण र पकाउने तरिकामा हुन्छ रे। त्यस दिन सुँगुरको मासु हालेर बनाइने सिसिजिरु (सुप), साके मिसाएर बफाइएको परिकार र चिजिमी शैलीका जस्ता दैनिक घरेलु रेसिपी सिक्यौं।

भोजन टेबलबाट पहाड र खेतीको सम्बन्धसम्म

हामी सबै “खाने” कुराबाट प्रकृतिसँग जोडिएका छौं। तर ती खाद्य सामग्री उत्पादन हुने प्रक्रिया भोजन टेबलबाट अलग भएको छ, र त्यसबारे जान्ने अवसर लगभग छैन।

पहाडको जीवन र शिकारको ठाउँ सहरमा बस्ने हाम्रा लागि टाढाको संसार बन्न सजिलो छ। त्यसलाई खेतजस्तो नजिकको ठाउँमा काट्ने, पकाउने र खाने अनुभव बनाउने। सहर र गाउँ, सहर र पहाडलाई जोड्ने झ्याल बन्न सक्नु पनि सहरभित्रको खेतको महत्त्वपूर्ण भूमिका हो भन्ने मलाई लाग्छ।