สมุดภาพพืชป่าของตัวเอง ที่ทำร่วมกับเด็ก ๆ ในศูนย์ดูแลเด็กหลังเลิกเรียน

คำปรึกษาจากศูนย์ดูแลเด็กหลังเลิกเรียน

วันหนึ่งเราได้รับคำปรึกษาจากผู้ที่ดำเนินงานศูนย์ดูแลเด็กหลังเลิกเรียนของโรงเรียนประถม “TKC โจนัน อาฟเตอร์สคูล” ในศูนย์หลังเลิกเรียนเด็ก ๆ มักอยู่ในอาคาร จึงอยากให้ได้สัมผัสธรรมชาติมากขึ้น เมื่อทราบว่าใกล้ ๆ มีมินนะโนะอุเอ็น ท่านจึงติดต่อมาถามว่ามีอะไรที่เด็ก ๆ ได้ลองไหม

กลุ่มเป้าหมายคือเด็กประถมปีที่ 2 ถึงปีที่ 4 สิ่งที่ผมนึกถึงคือการสำรวจพืชป่าสำหรับพ่อแม่ลูก ที่ทำในคอมมูนิตี้ฟาร์มในเขตอาดาจิ โตเกียว ซึ่งผมช่วยสนับสนุนการดำเนินงานอยู่ แค่เก็บพืชป่ามาหาชื่อก็สนุกมากแล้ว หากทำเป็นสมุดภาพของแต่ละคนอาจน่าสนใจ ด้วยความคิดนี้ เราจึงจัดกิจกรรม “ทำสมุดภาพพืชป่าของตัวเองสำหรับเด็ก”

“วัชพืช” ที่กลายเป็นสมุดภาพหนึ่งเล่ม

วันนั้นโชคไม่ดีที่ฝนตก แต่เด็ก ๆ รอจังหวะฝนซา วิ่งออกไปในแปลงผัก ถือพลั่วและกรรไกร ตั้งใจหาหญ้าหลายชนิด จากนั้นเก็บกลับไปที่ “มินนะ คิทเช่น” ข้าง ๆ แล้วแปะลงในสมุดที่แจกให้

บางคนตัดอย่างสวยงามแล้วจัดวาง บางคนแปะอย่างกล้าหาญเหมือนช่อดอกไม้ บางคนเขียนรายละเอียดลักษณะที่สังเกตเห็น ที่น่าสนใจคือแม้เป็นเด็กที่เพิ่งพบกันครั้งแรก ก็พอมองเห็นนิสัยของแต่ละคนจากการทำสมุดภาพ จากนั้นก็จ้องสมุดภาพแล้วหาชื่อ ผมที่พอรู้เรื่องผักอยู่บ้าง พอเป็นพืชป่าก็ไม่รู้เรื่องเลย จึงต้องหาอย่างสุดแรงร่วมกับเด็ก ๆ

แปลงผักในฐานะสนามหลังเลิกเรียน

พืชป่ามักถูกเรียกรวม ๆ ว่า “วัชพืช” และแทบไม่มีใครมอง แต่เมื่อเก็บมาวางเรียง ดอกเล็ก ๆ และรูปทรงที่ต่างกันทีละชนิดสวยงามมาก สิ่งที่ผู้ใหญ่สนุกได้จริงจัง เด็กก็ต้องสนุกได้เช่นกัน

ถ้ามีแปลงผักใกล้ศูนย์ดูแลเด็ก หลังเลิกเรียนก็เปลี่ยนเป็นเวลาศึกษาภาคสนามเล็ก ๆ ได้ ประสบการณ์ที่ได้ค้นพบด้วยตาของตัวเองในที่ที่ไม่ใช่ทั้งโรงเรียนและบ้าน ผมรู้สึกว่าฟาร์มสามารถจับมือกับศูนย์ดูแลเด็กในฐานะพื้นที่เรียนรู้เช่นนี้ได้